Nie ma nikogo, kto by powiedział bogatym, aby nadal starali się, gdyż bogaty człowiek stanowi prawo, które uświęca i wyniszcza jego własne życie.
(There is none to tell the rich to go on striving, for a rich man makes the law that hallows and hollows his own life.)
Cytat ten podkreśla samonapędzającą się naturę bogactwa i władzy. Sugeruje to, że bogaci są często twórcami własnych zasad, które mogą ich zarówno wynieść na wyższy poziom, jak i usidlić. Pomysł, że nie ma nikogo, kto mógłby doradzić bogatym spowolnienie lub refleksję, podkreśla cykl, w którym sukces materialny może prowadzić do własnych korzyści, potencjalnie kosztem szerszego dobrobytu społecznego. Skłania do refleksji nad moralnymi obowiązkami wynikającymi z bogactwa i izolującymi skutkami przywilejów. Ostatecznie wymaga świadomości tego, jak osobiste korzyści mogą kształtować prawa i wartości, często tworząc zamkniętą pętlę, która wpływa zarówno na życie jednostek, jak i struktury społeczne.
