Kiedy byłam jeszcze w szkole podstawowej – miałam 14, 15 lat – zaczęłam prowadzić zeszyty, pamiętniki. Zacząłem pisać, prawie jak rysunek krajobrazu lub rysunek życia. Nigdy nie prowadziłam pamiętnika, nigdy nie pisałam o swoim dniu i tym, co mi się przydarzyło, ale opisywałam różne rzeczy.
(When I was still in prep school - 14, 15 - I started keeping notebooks, journals. I started writing, almost like landscape drawing or life drawing. I never kept a diary, I never wrote about my day and what happened to me, but I described things.)
Cytat ten podkreśla zniuansowane podejście do pisania i wyrażania siebie. Zamiast opowiadać o codziennych wydarzeniach, autorka skupiła się na uchwyceniu wrażeń i szczegółów, na wzór technik artystycznych, takich jak pejzaż czy rysunek życia. Odzwierciedla intuicyjną, wizualną i opisową metodę, która kładzie nacisk na percepcję ponad chronologię. Taka praktyka może rozwinąć wnikliwą umiejętność obserwacji i poprawić wgląd emocjonalny. Analogia sugeruje, że pisanie może służyć jako forma sztuki wizualnej, podkreślając znaczenie uchwycenia istoty chwili, a nie tylko jej dokumentowania. Inspiruje na wielu poziomach – od ekspresji artystycznej po uważną obserwację – podkreślając wartość szczegółowego opisywania otaczającego nas świata.
