Sabır, özünde, bir başkasından korktuğumuzda kendimizden korktuğumuz gerçeğini yıkar; Bir başkasına güvenmezken, kendimize güvenmeziz; Bir başkasını incittiğimizde kendimize zarar...

Gerçekte ortaya çıktığı şey, beni incitenler tarafından kim olduğumu tanımlamak ve kendimi sevme, kendi varlığım, acımı ve hepsini merkezden doğrulama riskini üstlenmeyi bırakmanın...

Yabancı hala, bazen farklı yüzlerle geri dönmekten kaçındığımız temel sorunların, ancak yine de tekrar tekrar onlara tam bir daire getirildik. Karşılaşmamız gerektiğini nasıl atlamaya...

Çiçek için olmanın acısı, çiçek açmasının her adımında tamamen açıktır. Bazı nihai varış noktalarına kıyasla nerede olduğumuzu değerlendirerek kendimize büyük bir kötülük...

Dürüstlük, insan turlarımıza rağmen, iç deneyimimizin ve dış deneyimimizin birbirimizi tamamlamasına izin vermenin bitmeyen bir sürecidir.

İnsan ruhu Tanrı'ya güneşin çiçeği gibidir; Yaklaşımında açılır ve geri çekildiğinde kapanır. -Benjamin hangi

Bir şakayık tohumlamak için altı milyon tahıl polen gerekir ve somon, eve giden yollarını bulmak için ömür boyu yüzmeye ihtiyaç duyar, bu yüzden hayattaki çağrımızı anlamak için...

Zamanımızın çoğunu farkında olmayan ve aydınlanmamış olarak geçirebiliriz, ancak gerçeğin ve Tanrı'nın varlığı, derin ve eski bir arkadaş gibi tüm hayatımızı şekillendirebilir....

Onları doğuran yumuşak dürtülere sertleştirilmiş yollarımızın altına gidebiliriz. İnatçılığımızın kemiğini kırmak yerine, duyulmamış hissimizin kemik iliğini besleyebiliriz....

Anılar bize geri dönen sevdiklerinin görüntüleri değildir. Onlar bizi ziyaret eden sevdiklerinin ruhları.

Hayatın ağrısı saf tuzdur; Artık yok, daha az değil. Hayattaki ağrı miktarı aynı kalır, tam olarak aynıdır. Ancak tadına baktığımız acı miktarı, acıyı koyduğumuz konteynere...

Doğru olduğunu bildiğimiz şeyleri onurlandırmaktan gelen sessiz acı, doğru olduğunu bildiğimiz tek şey sorduğumuz sorulardır.

Arkadaşlarım Tanrı'nın beni sevdiği varlıklar.

Sıkıntıya veya yanlış anlamaya tek yanıt, kendimizi daha fazla paylaşmak için daha tamamen olmaktır.

Çoğu zaman, yolumuzu onlardan dolayı hissetmek yerine yolumuzu düşünmeyi daha kolay buluruz:

Sık sık acıdan uzaklaşırız, bu sadece incinmeden önce yararlıdır. Bir kez acı çektiğinde, tek çıkış yolu var gibi görünüyor. Bir tekneden düşen biri gibi, suyun üstünde kalmak...

Hayat her zaman olduğumuz yerdir.

Kişi Tanrı'ya baksa bile, yol boyunca kesikler ve kıymıklar ve yanarlar.

Çünkü inatla yapışsak, açlık anımıza başka bir sevgi olasılığı olmadığına inanmamıza rağmen, sadece bu kadar kötü istediğimiz şeyi bırakmalıyız ve hayatımız ortaya...

Bazen irademizin en basit ve en iyi kullanımı, hepsini düşürmek ve sadece bir saat ya da sadece bir saat ya da sadece o zamanlar döndüğümüz, varsaydığımız görevler, çözmemiz gereken...

Ancak şefkat, taraf seçmenin gerginliğinin ötesinde bekleyen daha derin bir şeydir. Merhamet, pratikte, ne hissettiğimiz veya gerçekliğimizin gerçeğinin gerçeğinden vazgeçmemizi...

Kendinizden başka olmanızı isteyen herhangi bir veya herhangi biri kutsal değildir, aynı zamanda sadece kendi ihtiyacını karşılamaya çalışıyor.

Cam üfleyici bilir: başlangıç ​​sıcağında iken, herhangi bir şekil mümkündür. Sertleştikten sonra, değişmenin tek yolu kırılmaktır.

Işık hem kırık şişe hem de elmas.

Kendimizi söylediğimizi hayal etmek ne kadar düşünülemezse, nefesimizi ruhsal olarak tutmanın bir yoludur. Sadece bu kadar uzun süre yapabilirsiniz.

Bizi gerçekten sevenler bizden asla bilerek bizden daha bilerek olmayı istemeyecek

Bu hayata ne kadar uyursam, Tanrı'nın her yerde olduğunu ve olağanüstü olanın sıradan olan her şeyin derisinin altında sessizce beklediğini fark ediyorum. Işık hem kırık şişede hem de...

… Yanlış dönüşler yok, sadece beklenmedik yollar.