კაცებსა და ქალებს ვიხსნით, აღარ ვიცვამთ.
(We undress men and women, we don't dress them any more.)
ეს ციტატა გვთავაზობს სოციალური ან კულტურული ნორმების ცვლას, სადაც აქცენტი გარე გარეგნობიდან გადავიდა თვითგამოხატვის უფრო ზედაპირულ ან გამოვლენილ ფორმაზე. ეს მიუთითებს პარადოქსზე, როდესაც საკუთარი თავის საჯაროდ გამოვლენა ხდება „გაშიშვლების“ ან პიროვნული იდენტობის გამოვლენის ფორმა, შესაძლოა ნაკლებად ტანსაცმელზე და უფრო მეტად ავთენტურობაზე ან დაუცველობაზე თანამედროვე დროში. განცხადება იწვევს დაფიქრებას იმის შესახებ, თუ როგორ ვითარდება მოკრძალებისა და პრეზენტაციის სოციალური სტანდარტები, რაც მიგვიყვანს ლანდშაფტამდე, სადაც შინაგანი ჭეშმარიტება ან ღიაობა შეიძლება იყოს უფრო აშკარა, მაგრამ ამავე დროს უფრო გამოვლენილი, ვიდრე ოდესმე.
