Ze schonk het water in, legde wat brood zo dichtbij de sintels dat het verschroeide maar niet vlam vatte, en keek op naar Kleine John. Ze was zo gewend aan zijn stap, aan zijn omvang, dat het even duurde voordat ze zijn gezicht opmerkte; en toen ze dat deed. . . Het leek, dacht ze, een beetje op het moment dat je besefte dat je je vinger had afgesneden terwijl je stom naar de eerste druppel bloed op het mes staarde. Je weet dat het binnen een minuut behoorlijk veel pijn gaat doen.
(She poured the water, arranged some bread near enough the embers to scorch but not catch fire, and looked up at Little John. She was so accustomed to his step, to his bulk, that it took a moment to notice his face; and when she did . . . It was, she thought, rather like the moment it took to realize one had cut one's finger as one stared dumbly at the first drop of blood on the knife-blade. You know it is going to hurt quite a lot in a minute.)
In deze scène uit "The Outlaws of Sherwood" van Robin McKinley houdt de hoofdpersoon zich bezig met een eenvoudige maar intieme activiteit: het bereiden van voedsel terwijl hij nadenkt over de aanwezigheid van Little John. Door haar bekendheid met hem is ze zich aanvankelijk niet bewust van zijn emotionele toestand. Wanneer ze echter zijn gezicht ziet, ervaart ze een plotseling besef dat verontrustend is, vergelijkbaar met de vertraging die je voelt als ze beseffen dat ze zichzelf hebben verwond.
Dit moment is een mix van routine en schokkend bewustzijn, en illustreert hoe het dagelijks leven kan kruisen met diepere emoties. De reactie van de hoofdpersoon onderstreept een dreigend gevoel van pijn, wat suggereert dat er iets belangrijks gaat gebeuren, net zoals de verwachting van pijn na het ontdekken van een wond. McKinley gebruikt deze metafoor behendig om de spanning in hun relatie over te brengen en potentiële conflicten te voorspellen.
