Deze krachtige verklaring benadrukt de diepe frustratie en het onrecht waarmee vrouwen te maken kregen aan wie het stemrecht werd ontzegd. De vergelijking van vrouwen met honden die naar de maan blaffen, geeft op levendige wijze het gevoel van nutteloos verlangen en de niet-erkende stem weer die vrouwen ervoeren in een patriarchale samenleving. Het onderstreept de uitputtende en vaak niet onderkende inspanningen die vrouwen leveren om voor zichzelf en voor gelijkheid te pleiten, ondanks systemische obstakels die hun rechten marginaliseren. De door de spreker gebruikte beelden benadrukken het idee dat, hoewel de stemmen en eisen van vrouwen volhardend en geldig zijn, ze vaak worden genegeerd of afgewezen, net zoals een hond die tegen de maan blaft, wordt gezien als lawaai zonder echte invloed. Het citaat bekritiseert ook impliciet de maatschappelijke normen en juridische structuren die vrouwen naar een secundaire status degradeerden, waardoor ze werden ontdaan van politieke keuzevrijheid en burgerparticipatie. De frustratie die deze boodschap met zich meebrengt, vindt zelfs vandaag de dag weerklank en herinnert ons aan het belang van de voortdurende strijd voor gelijkheid en de noodzaak om ieders recht om deel te nemen aan democratische processen te erkennen en te respecteren. Het roept op tot bewustzijn, activisme en rechtvaardigheid, waarbij wordt benadrukt dat het verlangen om erbij te horen en gehoord te worden universeel is, en dat het ontkennen van dat recht de morele structuur van de samenleving aantast. Dergelijke woorden inspireren nog steeds velen die blijven pleiten voor gendergelijkheid en het ontmantelen van onderdrukkende barrières die de stemmen van gemarginaliseerde groepen het zwijgen opleggen of verminderen.