Typowy „Larry King Live” to pastisz, którego absurd nie pozwala na parodię. W swoich charakterystycznych szelkach i fioletowej koszuli wygląda, jakby był przywiązany do krzesła pionowymi pasami bezpieczeństwa i nie mógł się wysunąć.
(A typical 'Larry King Live' is a pastiche whose absurdism defies parody. Wearing his trademark suspenders and purple shirts, he looks as if he's strapped to the chair with vertical seat belts, unable to eject.)
Cytat ten stanowi żywą i pełną humoru krytykę stylu udzielania wywiadów i telewizyjnej osobowości Larry'ego Kinga. Wyobrażenie go przywiązanego do krzesła podkreśla poczucie sztywności i nieuchronności, sugerując, że jego przedstawienie jest raczej spektaklem teatralnym niż autentycznym dyskursem. Użycie takich słów jak „pastisz” i „absurdyzm” podkreśla performatywny i przerysowany charakter audycji. Skłania do refleksji nad naturą telewizyjnych wywiadów, w których rozrywka często bierze górę nad merytoryczną dyskusją, tworząc spektakl zarówno wciągający, jak i ostatecznie powierzchowny.
