Według stoików wszelki występek można przekształcić w szaleństwo: zgodnie z zasadą chrześcijańską wszystko to jest skutkiem słabości.
(According to the Stoics, all vice was resolvable into folly: according to the Christian principle, it is all the effect of weakness.)
Cytat ten podkreśla dwa filozoficzne spojrzenia na ludzkie wady. Stoicy postrzegają występek jako zakorzeniony w głupocie, sugerując, że można je pokonać racjonalnością i mądrością. Z kolei pogląd chrześcijański przypisuje występek słabości, sugerując, że upadki moralne wynikają z ludzkiej kruchości i braku boskiej siły. Obydwa punkty widzenia uznają ludzką niedoskonałość, ale podchodzą do jej rozwiązania w różny sposób – jeden poprzez samoświadomość i racjonalność, drugi poprzez wiarę i poleganie na boskiej pomocy. Rozpoznanie tych perspektyw zachęca do zniuansowanego zrozumienia rozwoju moralnego, podkreślając zarówno znaczenie cnót osobistych, jak i uznanie ludzkiej wrażliwości.
