Amatorstwo jest najsilniejszą formą dyskryminacji w sporcie. Ponieważ dyskryminuje osoby upośledzone, dyskryminuje biednych. Jeśli chcemy, żeby sport wrócił do bogatych, uczyńmy go na nowo amatorskim.
(Amateurism is the strongest form of discrimination in sports. Because it discriminates against the underprivileged, it discriminates against the poor. If we want sports to go back to the wealthy, let's make it amateur again.)
Cytat ten podważa powszechnie panujące pojęcie amatorstwa w sporcie, odsłaniając jego często pomijane implikacje społeczne. Amatorstwo jest często promowane jako sposób na zachowanie uczciwości i uczciwości, ale w rzeczywistości może służyć jako bariera faworyzująca osoby posiadające środki finansowe i przywileje społeczne. Wymagając od sportowców unikania płatnych możliwości, amatorstwo w sposób niezamierzony marginalizuje utalentowane osoby, którym brakuje środków, aby uczestniczyć w zawodach bez wsparcia finansowego. Zasadniczo utrwala nierówności, faworyzując bogatszych sportowców i instytucje oraz wzmacniając podziały społeczne. Oświadczenie prowokacyjnie sugeruje, że jeśli pragniemy środowiska sportowego zdominowanego przez bogatych, ponowne położenie nacisku na amatorstwo pozwoliłoby osiągnąć ten cel. Ta perspektywa zachęca nas do refleksji nad tym, jak sport, który idealnie służy jako uniwersalna podstawa talentu i wytrwałości, może być niesprawiedliwie rozwarstwiany ze względu na status ekonomiczny. Uznanie roli barier finansowych ma kluczowe znaczenie dla wspierania włączającej kultury sportowej, w której zasługi są ważniejsze od możliwości finansowych. Ostatecznie cytat wzywa nas do ponownego rozważenia naszych wartości związanych z amatorstwem i nawoływanie do systemu, który demokratyzuje dostęp i uznaje sport za uniwersalne prawo człowieka, a nie przywilej zarezerwowany dla zamożnych.
