Ten cytat Muhammada Iqbala zachęca do wnikliwej kontemplacji nad tym, jak można ocenić prawdziwy wpływ i autentyczność duchowego doświadczenia proroka. Wykracza poza ocenę jedynie mistycznych lub boskich twierdzeń i zamiast tego kładzie nacisk na namacalne rezultaty — rodzaj jednostek ukształtowanych pod wpływem proroka i kultury, która wyrasta z jego nauk. Perspektywa ta zachęca do zbadania „owoców” wiary, podkreślając, że prawdziwa pobożność religijna musi objawiać się pozytywną przemianą zarówno charakteru, jak i społeczeństwa.

Słowa Iqbala zwracają uwagę na praktyczne implikacje doświadczeń religijnych: proroka nie definiuje się wyłącznie na podstawie osobistego objawienia, ale także na podstawie trwałych skutków, jakie jego przesłanie wywiera na ludzkość. Sugeruje, że wartość spotkań duchowych można mierzyć na podstawie tego, w jaki sposób inspirują one ludzką godność, rozwój etyczny i wzbogacenie kulturowe. Koncentrując się na stworzonym „typie męskości”, cytat podkreśla kształtowanie się w jednostkach szlachetnych cech, takich jak odwaga, uczciwość, empatia i mądrość, które następnie wspólnie dają początek tętniącemu życiem świat kultury.

Ten punkt widzenia jest również zgodny z ideą, że religia jest żywą, dynamiczną siłą, która kształtuje społeczności i cywilizacje. Odnosi się do postępowego aspektu doświadczenia religijnego, podkreślając, że duchowość jest potwierdzana poprzez konstruktywny wpływ i odmłodzenie społeczne. W erze, w której narracje religijne są często analizowane pod kątem dogmatów lub zgodności rytualnej, słowa Iqbala przypominają nam, abyśmy spojrzeli głębiej i szukali oznak duchowej żywotności w ludzkim charakterze i kulturze. Zasadniczo cytat ten rzuca nam wyzwanie, abyśmy oceniali religię nie tylko na podstawie jej mistycznych twierdzeń, ale także na podstawie przemieniającej mocy, jaką posiada nad ludzkością i cywilizacją.