Cytat ten oferuje fascynujący wgląd w immersyjny proces, jakiego podejmują się aktorzy, aby wcielić się w swoje postacie, zwłaszcza te z mroczną lub traumatyczną historią. Robert Englund opisuje szeroko zakrojone badania i przygotowania związane z portretowaniem Freddy'ego Kruegera, ikony horroru znanej z płonących blizn i złowrogiej obecności. Jego kontakt z literaturą medyczną i zeszpeceniami pokazuje przywiązanie do autentyczności, ale podkreśla także głębszy wpływ psychologiczny. Granica między rolą a rzeczywistością może się zatrzeć, jeśli głęboko zaangażujesz się w fizyczne i emocjonalne aspekty traumy postaci. Refleksja Englunda ukazuje złożoną interakcję między twórczością artystyczną a osobistą percepcją – jak zanurzenie się w cierpieniu bohatera może wywołać lęki i skojarzenia, które pozostają nawet po zakończeniu zdjęć. Wzmianka o strachu przed śmiercią w wyniku pożaru powiązana z pochodzeniem postaci podkreśla siłę opowiadania historii w zakresie wykorzystania pierwotnych lęków panujących w ludzkiej świadomości. Horrory często czerpią swoją siłę z takich uniwersalnych lęków – śmierci, oszpecenia, utraty tożsamości – a aktorzy tacy jak Englund stają się kanałami, przekazując te lęki poprzez swoje występy. Ostatecznie jego spostrzeżenia podkreślają także odpowiedzialność aktorów i twórców za kształtowanie narracji horroru, która głęboko rezonuje, jednocześnie przypominając nam o mrocznej, często niepokojącej krainie, w której wyobraźnia i rzeczywistość krzyżują się w pogoni za autentyczną, wciągającą historią.