Barkley był pierwszym z wielu amerykańskich porywaczy chmur, których głównym zainteresowaniem były pieniądze; do 1972 r. większość porwań w kraju wiązałaby się z żądaniem okupu. Sam Barkley został uznany za niezdolnego do stanięcia przed sądem w listopadzie 1971 r., po czym umieszczono go w szpitalu psychiatrycznym w Gruzji.
(Barkley was the first of many American skyjackers whose primary interest was money; by 1972, the majority of the nation's hijackings would involve demands for ransom. Barkley himself was declared incompetent to stand trial in November 1971, at which point he was committed to a psychiatric hospital in Georgia.)
Ten fragment podkreśla kluczową zmianę w charakterze porwań samolotów w Stanach Zjednoczonych na początku lat siedemdziesiątych. Porwania, początkowo postrzegane jako działania impulsywne, szybko przekształciły się w przestępstwa z premedytacją, motywowane głównie korzyściami finansowymi. Sprawa Barkleya ilustruje złożoną psychologię kryjącą się za takimi przestępstwami, zwłaszcza gdy kwestie zdrowia psychicznego kolidują z postępowaniem sądowym. Podkreśla, jak motywy czynów przestępczych mogą ewoluować w czasie, pod wpływem czynników społecznych i ekonomicznych. Co więcej, rzuca światło na wyzwania stojące przed systemami prawnymi i systemami zdrowia psychicznego w postępowaniu z przestępcami, którzy dla pieniędzy dopuszczają się tak radykalnych czynów. Zwrot w stronę żądań okupu odzwierciedla niepokojącą eskalację zachowań przestępczych oraz desperację lub chciwość, które mogą je napędzać.
