Ale nie zamierzam żyć wiecznie. Im bardziej to wiem, tym bardziej jestem zdumiony, że w ogóle tu jestem.
(But I am not going to live forever. And the more I know it, the more amazed I am by being here at all.)
Cytat ten oddaje głęboką świadomość ludzkiej śmiertelności i cudu istnienia. Świadomość tego, że nasz czas na Ziemi jest ograniczony, rodzi poczucie bezbronności i uznania. Skłania nas do refleksji nad cennością życia i doceniania każdej chwili, mając świadomość, że długość naszego życia jest skończona. Taka świadomość może zainspirować nas do bardziej świadomego życia, realizowania pasji, budowania znaczących relacji i szukania spełnienia, zamiast traktować czas jako coś oczywistego. Uznanie śmiertelności sprzyja także pokorze, przypominając nam o naszym miejscu we wszechświecie i przemijającym charakterze naszych doświadczeń. Co ciekawe, ta świadomość często wywołuje głębsze poczucie wdzięczności i podziwu – docenienie prostego, ale niezwykłego faktu, że w ogóle żyjemy. Przypomina, że istnienie samo w sobie jest niesamowitym darem, szczególnie w tak rozległym i tajemniczym wszechświecie. Przyjęcie tego zrozumienia może prowadzić do bardziej uważnego podejścia do życia, w którym ceniona jest każda chwila, a każde doświadczenie postrzegane jako cenne. Ostatecznie taka świadomość może nas zmotywować do autentycznego życia i maksymalnego wykorzystania czasu, który mamy, nawet jeśli zdajemy sobie sprawę z jego ograniczeń. Cytat ten pięknie oddaje delikatną równowagę pomiędzy uznaniem śmiertelności a zachwytem nad darem świadomości, który pozwala nam kontemplować naszą własną śmiertelność.
