Cytat ten, przypisywany Barry’emu Goldwaterowi, przedstawia prowokacyjne spojrzenie na złożoność filozofii politycznej i moralnej. Podważa powszechne założenie, że umiar i roztropność są zawsze cnotami, zwłaszcza w dążeniu do wolności i sprawiedliwości. Twierdzenie Goldwatera, że ​​ekstremizm w obronie wolności jest akceptowalny, sugeruje, że w obliczu gróźb lub represji czasami konieczne jest zdecydowane i bezkompromisowe stanowisko, aby chronić podstawowe wolności. Perspektywę tę można zrozumieć w kontekście, w którym stopniowe podejście lub umiar mogą nie skutecznie stawić czoła tyranii lub uciskowi, ryzykując samozadowoleniem lub biernością. Z drugiej strony druga część cytatu, która sugeruje, że umiar w dążeniu do sprawiedliwości nie jest cnotą, rodzi pytania o samozadowolenie, samozadowolenie i potencjał niesprawiedliwości nieodłącznie związany z podejściem umiarkowanym lub wahającym się. Wydaje się opowiadać się za proaktywną, a nawet radykalną postawą przy korygowaniu niesprawiedliwości, podkreślając, że moralna niedoskonałość lub asertywność mogą być uzasadnione, jeśli służą prawdziwej sprawiedliwości. W swej istocie cytat zachęca do refleksji nad równowagą między pryncypialnym aktywizmem a ostrożną dyplomacją. Podkreśla znaczenie indywidualnej oceny okoliczności i sugeruje, że sztywne trzymanie się umiaru może czasami utrudniać istotny postęp. Chociaż ekstremizm może wiązać się z nieodłącznymi zagrożeniami, słowa Goldwatera sugerują, że zasady, o które warto walczyć, mogą wymagać niezachwianego poświęcenia, nawet jeśli z konwencjonalnego punktu widzenia wydają się ekstremalne. Ostatecznie jest to wezwanie do rozważenia kontekstu i stawek naszych wyborów moralnych, uznając, że czasami wybór moralny może wydawać się radykalny, aby chronić prawa podstawowe i zapewnić prawdziwą sprawiedliwość.