Retrospekcje rzadko dotyczą języka. Mój z pewnością nie. Miały one charakter wzrokowy, motoryczny i sensoryczny i miały miejsce w bezlitosnej, przerażającej teraźniejszości.
(Flashbacks rarely involve language. Mine certainly didn't. They were visual, motor, and sensory, and they took place in a relentless, horrifying present.)
Cytat ten oferuje głęboki wgląd w naturę traumatycznych wspomnień. Podkreśla, że retrospekcje wykraczają poza werbalne opowiadanie, zamiast tego zanurzają jednostki w instynktownych, zmysłowych doświadczeniach, które mogą wydawać się bardziej bezpośrednie i przytłaczające niż słowa mówione. Przedstawienie retrospekcji pojawiających się w „bezlitosnej, przerażającej teraźniejszości” podkreśla intensywność i trwałość traumy, często sprawiając wrażenie, jakby przeszłość nawiedzała chwilę obecną. Rozpoznanie tego niewerbalnego aspektu traumy jest niezbędne dla zrozumienia i wspierania osób dotkniętych traumą, podkreślając potrzebę podejścia terapeutycznego, które skupia się na ponownym doświadczeniu zmysłowym i emocjonalnym, a nie wyłącznie na przetwarzaniu werbalnym. Zastanawia się także nad tym, jak sposób, w jaki umysł zatrzymuje bolesne wspomnienia, może zniekształcać postrzeganie czasu i rzeczywistości.
