Cytat ten podkreśla wagę równoważenia innowacji z tradycją w dziedzinie poezji, a co za tym idzie, wszelkich form sztuki. Sugeruje, że zrozumienie współczesnych pragnień i idei może służyć jako światło przewodnie w kształtowaniu przyszłości poezji, pomagając jej ewoluować w odpowiedzi na obecne społeczeństwo i jego zmieniające się wartości. Podobnie, studiując dzieła i metody starożytnych – tych, którzy ustanowili podstawowe zasady – poeci i artyści zyskują wgląd w trwałe elementy, które definiują prawdziwą istotę ich rzemiosła. Fraza zachęca do harmonijnej relacji między starym a nowym, opowiadając się za dialogiem między tradycją a innowacją.

W szerszym sensie to spostrzeżenie ma znaczenie wykraczające poza poezję; podkreśla uniwersalne podejście do postępu w różnych dyscyplinach – uczenie się na podstawie przeszłości w celu wykorzystania teraźniejszości, przy jednoczesnym dostosowaniu się do współczesnych potrzeb i gustów. Taka perspektywa sprzyja ciągłemu rozwojowi i znaczeniu, zapewniając, że sztuka pozostaje znacząca i odzwierciedla swoje czasy, nie tracąc przy tym swojej podstawowej tożsamości. W szczególności podkreśla znaczenie adaptacji i poszanowania tradycji jako równorzędnych źródeł inspiracji.

Ta równowaga wymaga pokory i otwartości umysłu, uznając, że zarówno mądrość starożytnych, jak i aspiracje współczesnych mają kluczowe znaczenie dla rozwoju autentycznej i żywej ekspresji artystycznej. Ostatecznie wskazuje na proces ciągłego dialogu między tradycją a postępem, wzajemnie się informując i wzbogacając, kształtując w ten sposób dynamiczną i znaczącą ewolucję poezji, która łączy czas i gust.