Cytat ten w przejmujący sposób podkreśla odporność ludzkiego ducha w obliczu niewyobrażalnych przeciwności losu. Prelegent uznaje przywilej możliwości tworzenia i wyrażania siebie poprzez sztukę filmową, medium umożliwiające opowiadanie i dzielenie się historiami osobistymi i kulturowymi. Taki akt stworzenia staje się świadectwem przetrwania, wyzywającym zapewnieniem, że pomimo przeszłych okrucieństw – w szczególności nawiązujących do reżimu Czerwonych Khmerów, który zdewastował Kambodżę – tożsamość i głos jednostki pozostają nienaruszone. Podkreśla potężną rolę sztuki i opowiadania historii jako aktów oporu i uzdrawiania. Kontynuując tworzenie, nie tylko chroni się godność osobistą, ale także przeciwstawia się próbom sił opresyjnych wymazania tożsamości i historii. Cytat przypomina nam, że kreatywność to coś więcej niż tylko przedsięwzięcie artystyczne; jest to forma odporności, forma afirmacji, że życie trwa pomimo prób jego zniszczenia. Zachęca do przyjęcia perspektywy ceniącej ekspresję artystyczną jako niezbędną dla przetrwania osobistego i zbiorowego, podkreślając znaczenie pamięci kulturowej i powrotu do zdrowia po traumie. Co więcej, przemawia do szerszej prawdy, że ekspresja jest aktem nadziei – dowodem na to, że życie trwa i nawet po okresach ciemności wyłaniają się nowe historie. Zdolność jednostki do przekształcenia bólu w sztukę niesie ze sobą potężne przesłanie o wytrwałości i istotnej roli odporności kulturowej w uzdrowieniu podzielonego społeczeństwa.