Lubię pomagać dzieciom, pracować z dziećmi w domach poprawczych. Nie mów dziecku, co jest dobre, a co złe. On wie, co jest dobre, a co złe. Dowiedz się, jaka jest jego postawa i zdolności; spróbuj mu pomóc tam, gdzie chce dojść.
(I like to help kids, work with kids in detention homes. Don't tell a kid what's right and wrong. He knows what's right and wrong. Find out what his attitude and his aptitude are; try to help him where he wants to go.)
Cytat ten podkreśla znaczenie zrozumienia i poszanowania wrodzonego osądu i indywidualności dziecka. Prelegentka opowiada się za podejściem wspierającym, a nie dydaktycznym, podkreślając wartość wysłuchania punktu widzenia dziecka i uznania jego wewnętrznego poczucia moralności. Zamiast narzucać zasady z zewnątrz, uwaga skupia się na identyfikacji ich wyjątkowej postawy i naturalnych zdolności – uzdolnień – oraz poprowadzeniu ich w kierunku przyszłości zgodnej z ich osobistymi skłonnościami. Takie empatyczne podejście sprzyja zaufaniu i zachęca do samoświadomości, które są kluczowe dla znaczącego rozwoju, szczególnie w trudnych środowiskach, takich jak domy poprawcze. Podkreśla znaczenie dostosowanego poradnictwa nad sztywną dyscypliną, uznając, że młodzi ludzie często są już wyposażeni we wrodzone zrozumienie dobra i zła. Pomysł ten rzuca wyzwanie tradycyjnym modelom władzy, zachęcając nas do postrzegania dzieci jako aktywnych uczestników własnego rozwoju, a nie biernych odbiorców ocen narzucanych przez dorosłych. Ta perspektywa może prowadzić do skuteczniejszej rehabilitacji i edukacji poprzez zapewnienie młodzieży szacunku i zrozumienia, na jakie zasługują. Przypomina nam, że pielęgnowanie wrodzonych mocnych stron i postaw dziecka, zamiast po prostu korygować jego błędy, ma fundamentalne znaczenie dla wspierania prawdziwych zmian i rozwoju osobistego. Podejście to podkreśla również znaczenie cierpliwości, współczucia i wglądu w indywidualne osobowości, aby pomóc młodym ludziom odnaleźć drogę. Takie nastawienie może znacząco wpłynąć na ich przyszłość, promując odporność i poczucie sprawstwa.
---Evel Knievel---
