Robert Louis Stevenson oferuje dość surowe i krytyczne spojrzenie na instytucję małżeństwa, skupiając się szczególnie na jej wpływie na charakter mężczyzny. Na pierwszy rzut oka cytat może wydawać się szorstki lub nadmiernie cyniczny, sugerując, że obecnie żonaty mężczyzna ma tendencję do „stania się opieszałym i samolubnym” i doświadcza „tłustej degeneracji” – co jest sugestywną metaforą sugerującą, że kręgosłup moralny lub mięsień etyczny ulegają pogorszeniu pod wpływem wygód lub ograniczeń wynikających z małżeństwa.

Refleksję tę można interpretować na kilka sposobów. Stevenson być może komentuje samozadowolenie, jakie może rozwinąć się, gdy ktoś przyzwyczaja się do rutyny i bezpieczeństwa, jakie często zapewnia małżeństwo. Wyrażenie „lenistwo i samolubstwo” wskazuje na spadek wysiłku i rozważności, co sugeruje, że po ślubie mężczyźni mogą przedkładać własny komfort nad wypełnianie swoich obowiązków moralnych i społecznych. Krytyka ta może wynikać z obserwacji norm społecznych panujących w jego czasach, kiedy małżeństwo było czasami postrzegane jako umowa umowna lub ekonomiczna, a nie wyłącznie partnerstwo oparte na miłości lub na równych prawach.

Co więcej, termin „zwyrodnienie tłuszczowe” jest potężnym odniesieniem biologicznym, które żywo ilustruje osłabienie moralne w kategoriach fizycznych. Sugeruje niezdrową akumulację, zarazę, która z natury niszczy podstawy etycznej istoty. Może to oznaczać, że zepsucie moralne nie następuje skokowo, ale poprzez stopniowe, często niezauważane pobłażanie lub zaniedbanie.

Kiedy się nad tym zastanowimy, cytat Stevensona może wywołać dyskusję na temat wewnętrznych wyzwań, jakie małżeństwo stawia jednostki. Rodzi to pytanie, czy małżeństwo z natury sprzyja egoizmowi ze względu na zależność i wygodę, czy też może być katalizatorem wzrostu i bezinteresowności. Skłania także do zastanowienia się nad osobistą odpowiedzialnością – w jaki sposób jednostki decydują się na utrzymanie lub degradację swojej etyki w ramach zmieniającej się dynamiki relacji.

Uwaga Stevensona jest niewątpliwie krytyką, ale także zaproszeniem do introspekcji. Popycha nas do unikania popadnięcia w samozadowolenie i egoizm oraz do aktywnego pielęgnowania naszej moralnej odwagi i prawości, niezależnie od naszego stanu cywilnego. Może to zachęcić do dyskusji na temat znaczenia samoświadomości i wysiłku w utrzymywaniu zdrowych, moralnie ugruntowanych relacji, które mogą raczej wzbogacić niż umniejszać naszą osobowość.

W istocie, chociaż jego język jest prowokacyjny, służy jako ostrzegawcze przypomnienie o opiece nad naszym charakterem pośród wygód i zobowiązań życiowych.