Ten cytat Emile’a M. Ciorana zachęca nas do rozważenia związku między wiarą a inteligencją. Sugeruje to, że prawdziwy rozwój intelektualny i kreatywność zwykle pojawiają się w okresach, gdy bezkrytyczna wiara maleje. Kiedy przekonania są głęboko zakorzenione i niekwestionowane, mogą służyć jako bariery dla nowych idei, krytycznego myślenia i dążenia do prawdy. I odwrotnie, sceptycyzm i wątpliwości otwierają ścieżki dociekań, innowacji i zrozumienia. W całej historii ludzkości przemieniające odkrycia i postęp filozoficzny często pojawiały się w epokach naznaczonych upadkiem dogmatów i przesądów. Na przykład w okresach takich jak Oświecenie stawiano rozum nad tradycją, co doprowadziło do znacznego postępu w nauce, filozofii i zarządzaniu. Koncepcja ta współbrzmi ze zrozumieniem, że sztywny system wierzeń może uniemożliwić jednostkom i społeczeństwom rozwój intelektualny. Istnieje jednak niuansowy kontrast: pewien stopień wiary – czy to w metody naukowe, zasady moralne, czy wartości społeczne – zapewnia niezbędne ramy funkcjonowania w świecie. Osiągnięcie równowagi, w której przekonania są niepewne i podatne na weryfikację, może być idealnym środowiskiem dla rozkwitu inteligencji. We współczesnych czasach wspieranie postawy otwartego dociekania, a nie dogmatycznej pewności, może promować innowacje i głębsze zrozumienie w różnych dziedzinach. Ostatecznie spostrzeżenie Ciorana podkreśla znaczenie kwestionowania, wątpliwości i krytycznej refleksji jako katalizatorów dojrzałości intelektualnej i postępu.