Ten cytat Ornette’a Colemana pięknie oddaje istotę jazzu i jego podstawową filozofię. Jazz to improwizacyjna forma sztuki, zakorzeniona w spontaniczności i indywidualnej ekspresji. W przeciwieństwie do wielu innych gatunków, w których występy są zwykle wysoce uporządkowane i przewidywalne, jazz opiera się na wyjątkowości każdego wykonania. Pomysł, że tę samą nutę można za każdym razem zagrać inaczej, podkreśla znaczenie emocji, kontekstu i osobistej interpretacji. Każdy muzyk wnosi swój własny akcent, nastrój i talent do improwizacji, dzięki czemu każde wykonanie jest świeżym doświadczeniem. To właśnie ta zmienność sprawia, że ​​jazz jest stale żywy, dynamiczny i nieprzewidywalny. Ucieleśnia ducha innowacji – przesuwania granic i odkrywania nowych wyrażeń w ramach melodii lub tematu. Dla słuchaczy oznacza to, że uczestnictwo w występie jazzowym nigdy nie jest prostym powtórzeniem, ale nową podróżą z każdym przesłuchaniem, podczas której nieustannie wychodzą na jaw niespodzianki i subtelne niuanse. W przypadku muzyków zachęca to do opanowania sztuki słuchania – bycia obecnym, responsywnym i dostrojonym do chwili. Krótko mówiąc, jazz oddaje płynność ludzkiej kondycji i zdolność do odkrywania jej na nowo. Przypomina nam, że powtarzanie niekoniecznie oznacza stagnację; jest to raczej okazja do odkrycia nieskończonych odmian w ramach wspólnego fundamentu. Zasada ta popycha wszystkich artystów do ciągłego rozwijania swojego rzemiosła, zachowując świeże spojrzenie nawet na znane nuty muzyczne, odzwierciedlając kreatywność zakorzenioną w samej strukturze muzyki jazzowej.