Głęboki charakter tego cytatu Edgara Watsona Howe’a dotyka uniwersalnej mocy muzyki wywoływania głębokich, często nieuchwytnych emocji. Muzyka ma wyjątkową zdolność rezonowania z naszymi najskrytszymi uczuciami i wspomnieniami, przenosząc nas do wyimaginowanych lub upragnionych miejsc, chwil lub stanów istnienia. To poczucie nostalgii lub tęsknoty za czymś nieokreślonym podkreśla ideę, że piękno i harmonia w muzyce odwołują się do wspólnego ludzkiego doświadczenia – tęsknoty za przynależnością, pokojem i spełnieniem, których być może nawet nie do końca rozumiemy lub których nie spotkaliśmy w rzeczywistości. Ujawnia, że ​​nasza emocjonalna reakcja na muzykę jest spleciona z naszymi podświadomymi pragnieniami ideału lub poczuciem kompletności, które pozostaje poza zasięgiem. W pewnym sensie ten cytat oddaje słodko-gorzką prawdę, że sztuka często odzwierciedla naszą tęsknotę za całością; budzi uczucie tęsknoty za wyidealizowaną przeszłością, przyszłą nadzieją lub duchowym domem, który istnieje poza naszą fizyczną egzystencją. Ponadto przypomina, jak subiektywne i osobiste jest doświadczenie muzyki, gdyż u każdego słuchacza może ona wywołać w różnym stopniu tęsknotę i nostalgiczne emocje. Pogląd, że te uczucia są zakorzenione w doświadczeniach, których tak naprawdę nigdy nie przeżyliśmy, przemawia do kondycji ludzkiej – naszej nieustannej nadziei i tęsknoty pomimo nieuniknionych ograniczeń życia i niespełnionych pragnień. Ostatecznie ten cytat wymownie oddaje mistykę muzyki: uniwersalny język, który budzi tęsknotę duszy za czymś poza namacalnym światem, odzwierciedlając nasze najskrytsze nadzieje i marzenia, często dotyczące rzeczywistości, które na zawsze są poza zasięgiem.