Cytat ten podkreśla zniuansowane spojrzenie na dynamikę polityczną, podkreślając, że znaczna część tego, co widzimy w przywództwie, nie jest wynikiem indywidualnej inicjatywy lub wizjonerskich wskazówek, ale raczej odzwierciedleniem nastrojów zbiorowych. W demokracjach, a nawet w innych systemach rządów, politycy mają tendencję do odzwierciedlania dominujących opinii i trendów wśród swoich wyborców lub szerszego rdzenia społecznego, aby zapewnić sobie poparcie i utrzymać władzę. Takie zachowanie może czasami prowadzić do cyklu, w którym przywództwo bardziej skupia się na zaspokajaniu powszechnych nastrojów niż na wywieraniu prawdziwego wpływu lub forsowaniu pomysłów transformacyjnych.

Mentalność stadna nawiązuje do ludzkiej tendencji do dostosowywania się do opinii grupowych, często z chęci akceptacji społecznej lub w obawie przed sprzeciwem. W odniesieniu do polityki zjawisko to może osłabić odważne i niekonwencjonalne przywództwo, faworyzując bezpieczne decyzje oparte na konsensusie, które utrzymują stabilność, ale mogą również hamować innowacje i niezbędne zmiany.

Co więcej, twierdzenie, że politycy tak naprawdę nie przewodzą, podważa romantyczną koncepcję przywództwa jako siły przecierającej szlaki. Zamiast tego przedstawia bardziej pragmatyczny pogląd, w którym skuteczne przywództwo często wymaga zrozumienia zbiorowych opinii i kierowania nimi, a nie dyktowania ze stanowiska absolutnej władzy. Taka perspektywa może zwiększyć świadomość wyborców i obywateli na temat ich roli w kształtowaniu dyskursu politycznego.

Rodzi to jednak również obawy dotyczące odpowiedzialności, autentyczności i prawdziwego celu przywództwa. Jeśli politycy będą w przeważającej mierze odzwierciedlać aktualne opinie, wówczas kwestie wymagające trudnych decyzji mogą zostać stonowane na rzecz utrzymania status quo. Ostatecznie cytat ten zachęca do refleksji nad naturą wpływu i zgodnością działań przywódców z rzeczywistymi potrzebami i aspiracjami społeczeństwa, któremu służą.