Ten cytat podkreśla znaczenie inkluzywności i reprezentacji w branży rozrywkowej. Programy takie jak „American Idol” i „The X Factor” utorowały drogę początkującym artystom do zaprezentowania swojego talentu na scenie krajowej. Jednak pomimo ich popularności często prezentują konkretną grupę demograficzną, która ma zasoby lub widoczność, aby wziąć udział, pomijając utalentowane osoby ze społeczności o niedostatecznym wsparciu lub marginalizowanych. Wyrażone tutaj aspiracje podkreślają chęć stworzenia platformy specjalnie dla tych pomijanych artystów – tych, którzy wywodzą się z „kapturu” i nie mają środków finansowych na promocję. Taka inicjatywa mogłaby zdemokratyzować dostęp do sławy i uznania, umożliwiając zabłyśnięcie surowym talentom niezależnie od statusu społeczno-ekonomicznego. Podważa często elitarny charakter mainstreamowej rozrywki, podkreślając, że talenty istnieją wszędzie, a nie tylko w zamożnych obszarach czy wśród osób mających powiązania branżowe. Stworzenie programu skierowanego do niedostatecznie reprezentowanych społeczności mogłoby również zwiększyć dumę społeczności, zapewnić możliwości gospodarcze i zainspirować przyszłe pokolenia do realizowania swoich pasji bez barier. Przypomina, że ​​rozrywka powinna odzwierciedlać różnorodność społeczeństwa i że każdy zasługuje na szansę, aby jego głos został usłyszany. Wysiłki mające na celu zwrócenie uwagi na ukryte talenty są zgodne z szerszymi wartościami społecznymi, takimi jak równość i włączenie społeczne, a także potwierdzają, że talent nie jest ograniczony statusem społeczno-ekonomicznym. To transformacyjne podejście mogłoby zmienić sposób postrzegania i przenieść historie z marginesu do głównego nurtu, wzbogacając ogólnie tkankę kulturową.