Ten głęboki cytat Swamiego Vivekanandy podkreśla przemieniające zrozumienie duchowości i więzi międzyludzkich. W swojej istocie podkreśla, że ​​boskość nie ogranicza się do wielkich świątyń czy świętych rytuałów, ale mieszka w każdym człowieku. Uznanie boskiej obecności w każdym prowadzi do powszechnego szacunku i współczucia, tworząc środowisko, w którym zmniejszają się osądy i uprzedzenia. Kiedy postrzega się każdą istotę ludzką jako przejaw boskości, bariery ego, strachu i dyskryminacji znikają, prowadząc do wyzwolenia, czyli „mokszy”. Ta perspektywa promuje wrodzone poczucie równości i pokory, inspirując nas do spojrzenia poza powierzchowne różnice, takie jak rasa, religia czy status społeczny. Zachęca do przejścia od pobożności zewnętrznej do realizacji wewnętrznej, podkreślając, że prawdziwa duchowość polega na doświadczaniu boskiej świadomości w sobie i innych. Taki światopogląd nie tylko podnosi nasze poczucie moralności, ale także rozpala głębokie poczucie wzajemnych powiązań i odpowiedzialności wobec bliźnich. Praktykowanie tej świadomości może radykalnie zmienić nasze relacje, czyniąc je zakorzenionymi w prawdziwym szacunku i miłości. Słowa Wiwekanandy wzywają nas, abyśmy z szacunkiem patrzyli do wewnątrz i na zewnątrz, uznając, że boskość mieszka w każdej ludzkiej postaci – inspirujące wezwanie do powszechnego współczucia i duchowego przebudzenia. Ostatecznie ten wgląd odkrywa, że ​​wyzwolenie, wolność od ziemskich więzów i cierpienia, następuje poprzez dostrzeżenie i uhonorowanie boskości w każdym człowieku. Jest to przypomnienie, że oświecenie zaczyna się od wewnętrznej realizacji, która następnie objawia się jako zewnętrzny szacunek wobec wszelkiego życia.