Najstarsza książka, jaką posiadam, to traktat o architekturze z XVII wieku.
(The oldest book I have is a treatise on architecture from the 17th century.)
Cytat ten podkreśla trwałe znaczenie wiedzy podstawowej i klasycznych źródeł w rozumieniu współczesnych dziedzin, w szczególności architektury. Posiadanie traktatu z XVII wieku oznacza uznanie dla wiarygodności historycznej i ponadczasowych zasad, jakie przekazują takie teksty. Zasady architektoniczne sprzed wieków często podkreślają harmonię, proporcję i materialność – koncepcje wciąż aktualne. Trzymanie się starożytnej księgi oznacza szacunek dla ewolucji idei i kontinuum ludzkiej kreatywności. Zachęca także do refleksji nad tym, jak style i filozofie architektoniczne zmieniały się na przestrzeni czasu, kształtowane przez postęp technologiczny, zmiany kulturowe i potrzeby społeczne. Fakt, że ten konkretny traktat został zachowany, sugeruje jego znaczenie i wpływ na całą historię. Takie prace służą jako istotne kamienie probiercze, inspirując obecnych architektów i naukowców do zastanowienia się, w jaki sposób praktyki z przeszłości mogą dziś wpływać na innowacyjne rozwiązania. Ogólnie rzecz biorąc, posiadanie i studiowanie starożytnych tekstów ujawnia chęć nawiązania kontaktu z intelektualnym dziedzictwem przeszłości, zapewniając, że lekcje historii będą nadal wpływać i ulepszać nowoczesne metody projektowania i budowy. Przypomina nam, że postęp w architekturze, podobnie jak we wszystkich sztukach, opiera się na fundamencie położonym dawno temu, zachęcając do docenienia ciągłości i ewolucji ludzkiej pomysłowości.
---Michael Graves---