Istnieją historie o „dobrych” wampirach, podobnie jak historie o wstrętnej kobiecie, która po obfitym posiłku składającym się z surowego konia, psa myśliwskiego i być może dziwnego myśliwego lub łucznika, po ekscytującej nocy w ramionach wybranego rycerza, zamienia się w najmilszą i najpiękniejszą damę, jaką świat kiedykolwiek widział.
(There are stories about "good" vampires like there are stories about the loathly lady who, after a hearty meal of raw horse and hunting hound and maybe the odd huntsman or archer, followed by an exciting night in the arms of her chosen knight turns into the kindest and most beautiful lady the world has ever seen..)
W literaturze istnieją narracje przedstawiające wampiry nie tylko jako przerażające stworzenia, ale także jako złożone postacie zdolne do dobroci. Historie te często nawiązują do tradycyjnego folkloru, w którym bohaterowie przechodzą głębokie przemiany, niczym odrażająca dama, która po oddaniu się mrocznym przyjemnościom odkrywa swoje prawdziwe, piękne ja. To zestawienie ilustruje pogląd, że pozory mogą mylić i że odkupienie jest możliwe, co sugeruje, że nawet istoty często postrzegane z pogardą mogą posiadać ukrytą szlachetność.
Pomysł ten podważa konwencjonalny wizerunek wampirów, prowadząc do bogatszej eksploracji ich tożsamości. Podobnie jak w przypadku wstrętnej kobiety, która po doświadczeniu ciemniejszych stron życia staje się uosobieniem dobroci i piękna, tak też można wyobrazić sobie wampiry na nowo. Cytat McKinleya podkreśla potencjał transformacji i złożoność charakteru, podkreślając, że każda istota ma zdolność zarówno ciemności, jak i światła, co odzwierciedla zawiły charakter opowiadania historii.
