Na drodze do mistrzostwa w sztuce modlitwy stoją dwie główne pułapki. Jeśli ktoś otrzyma to, o co prosi, jego pokora jest w niebezpieczeństwie. Jeśli nie otrzyma tego, o co prosi, może stracić pewność siebie. Rzeczywiście, bez względu na to, czy modlitwa wydaje się skuteczna, czy nie, pokora i ufność to dwie cnoty, które są absolutnie niezbędne.
(There are two main pitfalls on the road to mastery of the art of prayer. If a person gets what he asks for his humility is in danger. If he fails to get what he asks for he is apt to lose confidence. Indeed no matter whether prayer seems to be succeeding or failing humility and confidence are two virtues which are absolutely essential.)
Cytat ten podkreśla delikatną równowagę związaną z duchową praktyką modlitwy. Sugeruje, że osiągnięcie mistrzostwa w modlitwie nie polega po prostu na proszeniu o to, czego pragniemy, ale na kultywowaniu pokory i utrzymywaniu pewności siebie niezależnie od wyniku. Kiedy ktoś otrzymuje to, o co się go prosi, może to potencjalnie sprzyjać arogancji lub poczuciu samowystarczalności, zagrażając w ten sposób pokorze — istotnej cnocie w wielu tradycjach duchowych, która kładzie nacisk na uznanie własnej zależności od siły wyższej i uznanie ograniczeń osobistej kontroli. I odwrotnie, jeśli wydaje się, że modlitwa pozostaje bez odpowiedzi, istnieje ryzyko utraty zaufania do własnej wiary lub boskości, co może prowadzić do wątpliwości lub rozpaczy. Dlatego uczy to, że prawdziwe mistrzostwo duchowe wymaga stabilnego stanu wewnętrznego — zakorzenionego w pokorze, która utrzymuje nas na ziemi, oraz niezachwianej pewności siebie, która zachęca do odporności i zaufania. Cnoty te służą jako duchowa zbroja chroniąca przed wahaniami stanów emocjonalnych i mentalnych związanych z sukcesem i porażką w modlitwie. W życiu codziennym koncepcja ta odzwierciedla sposób, w jaki radzimy sobie z oczekiwaniami i wynikami – uznając, że sukces nie powinien nadymać naszego ego, a porażka nie powinna osłabiać naszej wiary. Rozwijanie pokory i pewności siebie pomaga nam podchodzić do wyzwań z otwartym sercem i zrównoważonym umysłem, sprzyjając wzrostowi nie tylko praktyk duchowych, ale ogólnego charakteru.
