Nie mamy powszechnej opieki zdrowotnej. Edukacja jest taka droga. Mamy ogromne problemy, wiesz? Dlatego bardzo się cieszę, że ktoś może mieć całą muzykę świata za darmo. Ale jednocześnie, jeśli masz wystarczająco dużo pieniędzy, aby za to zapłacić, powinieneś za to zapłacić.
(We don't have universal health care. Education is so expensive. We have these massive problems, you know? So it makes me really happy to think that somebody could have all the music in the world for free. But at the same time, if you have enough money to pay for it, you should pay for it.)
Cytat ten podkreśla złożoną relację między dostępem a sprawiedliwością w społeczeństwie. Choć swobodny dostęp do muzyki może być formą demokratyzacji kultury, stwierdzenie autora, że płacenie za muzykę jest sprawiedliwe dla tych, których na to stać, podkreśla znaczenie finansowego wspierania artystów i twórców. Odzwierciedla szerszy dylemat dotyczący zrównoważenia swobodnego dostępu do zasobów z potrzebą utrzymania przemysłu i zapewnienia twórcom wynagrodzenia za swoją pracę, szczególnie w kontekście szerszych problemów społecznych, takich jak opieka zdrowotna i edukacja. To nastroje zachęcają nas do rozważenia zarówno wartości powszechnego dostępu, jak i odpowiedzialności jednostek za wnoszenie wkładu, jeśli tylko jest to możliwe.
