Ten cytat Maggie Smith oddaje istotę aktorstwa jako głębokiego rzemiosła zakorzenionego w interpretacji i komunikacji, a nie wyłącznie w osobistej ekspresji. Podkreśla wyjątkową rolę, jaką odgrywają aktorzy jako kanały, ożywiając postacie i narracje stworzone przez wyobraźnię i intencje pisarzy. Pomysł, że „To nie ja” oferuje fascynującą perspektywę na kunszt w wykonaniu, kładąc nacisk na pokorę i poddanie się słowu pisanemu, zamiast skupiać się na ego aktora. Świadczy to o doskonałej równowadze, jaką aktorzy muszą zachować pomiędzy wprowadzaniem własnej interpretacji a trzymaniem się oryginalnej wizji dramaturga lub scenarzysty. Co więcej, skłania do refleksji nad wspólnym charakterem opowiadania historii w teatrze i filmie, gdzie scenarzyści kładą podwaliny, a aktorzy na nich budują, przenosząc abstrakcyjne słowa i wskazówki w namacalne, rezonujące ludzkie doświadczenie. Rezonuje z każdym, kto zajmuje się twórczymi zajęciami, które wymagają skierowania wkładu zewnętrznego w celu stworzenia czegoś wywierającego wpływ. Cytat subtelnie wskazuje na transformacyjną moc aktorstwa – jak tożsamość osobista tymczasowo zanika, aby pozwolić innej osobie wyłonić się w pełni urzeczywistnionej, oferując widzom okno na życie, emocje i pomysły wykraczające poza własne aktora. Podkreśla to empatię i wyobraźnię utalentowanego aktora jako niezbędne składniki prawdziwego opowiadania historii. Ogólnie rzecz biorąc, sentyment ten wyraża szacunek dla słowa pisanego i szacunek dla rzemiosła aktorskiego jako dynamicznej formy komunikacji i interpretacji wykraczającej poza wyrażanie siebie.