„Uproszczenie” kodeksu podatkowego jest priorytetem głównie dla osób, które zarabiają wystarczająco dużo, aby chcieć unikać płacenia podatków, i które zarabiają w sposób na tyle niekonwencjonalny, że unikanie podatków jest możliwe i pożądane.
('Simplifying' the tax code is a priority mainly for people who make enough money to want to avoid paying taxes, and who make their money by means unorthodox enough to make avoiding taxes possible and desirable.)
Cytat ten podkreśla potencjalną hipokryzję w wysiłkach politycznych mających na celu „uproszczenie” kodeksu podatkowego. Często takie inicjatywy mogą służyć interesom bogatych, którzy korzystają z luk prawnych i skomplikowanych struktur, które pozwalają im minimalizować podatki. Zamiast zajmować się uniwersalną sprawiedliwością podatkową, wysiłki te mogą służyć tym, którzy mają zasoby i pomysłowość, aby wykorzystać obecny system. Krytyka podkreśla znaczenie sprawdzenia, czyje interesy są traktowane priorytetowo podczas omawiania reformy podatkowej, przypominając nam, że prostota nie powinna odbywać się kosztem sprawiedliwości i przejrzystości dla wszystkich grup dochodowych.