Ruchów, które wykonuję, nie mogę stłumić, ponieważ w tym momencie tak naprawdę jestem ideą, którą interpretuję, i naturalnie wyobrażam sobie moich graczy i słuchaczy jako zgodnych ze mną. Wiem oczywiście, że moje maniery były szeroko omawiane.
(The movements which I make I cannot possibly repress because, at the time, I am actually the idea I am interpreting, and naturally I picture my players and auditors as in accord with me. I know, of course, that my mannerisms have been widely discussed.)
Cytat ten podkreśla nierozłączność autentycznej ekspresji i osobistej interpretacji. Sugeruje, że gdy ktoś jest głęboko zaangażowany w swoje pomysły i emocje, jego działania w naturalny sposób odzwierciedlają ten stan wewnętrzny, często niepohamowany. Wzmianka o wyobrażaniu sobie publiczności lub rówieśników w harmonii podkreśla znaczenie autentyczności i połączenia w komunikacji lub występie. Uznanie badanych manier wskazuje na świadomą świadomość wyglądu zewnętrznego, podkreśla jednak, że prawdziwa ekspresja wyłania się z wnętrza i nie można jej w pełni kontrolować ani stłumić.
