Cytat ten podkreśla głębokie znaczenie wczesnego wpływu na charakter jednostki, sugerując, że podstawowe cechy i cnoty kształtują się na długo przed przyjściem dziecka na świat. Skłania nas to do rozważenia ogromnej odpowiedzialności poprzednich pokoleń — rodziców, dziadków, wychowawców i całego społeczeństwa — za pielęgnowanie środowiska sprzyjającego integralności moralnej, życzliwości i odporności. Pomysł, że musimy pomyśleć o wywarciu wpływu na charakter dziecka na sto lat przed jego narodzinami, zachęca do skupienia się na dziedzictwie, które po sobie pozostawiamy. Podkreśla znaczenie stabilnych, pielęgnujących i moralnie prawych społeczności oraz tradycji rodzinnych, które pielęgnują pozytywne cechy w przyszłych pokoleniach. Taka perspektywa zmusza nas również do refleksji nad naszą rolą w kształtowaniu warunków wpływających na charakter, podkreślając, że dzisiejsze działania mają długoterminowe skutki. Idea ta jest zgodna z przekonaniem, że rozwój charakteru nie jest jedynie produktem bezpośredniego wychowania, ale znaczący wpływ na niego mają wartości kulturowe, społeczne i rodzinne przekazywane z pokolenia na pokolenie. Namawia nas do przemyślanego inwestowania w instytucje społeczne, edukację i praktyki społeczne, które tworzą fundament wystarczająco mocny, aby przetrwać próbę czasu i wpłynąć na przyszłe pokolenia. Zasadniczo wymaga przyszłościowego podejścia do moralności i budowania charakteru – takiego, które uwzględnia odległą przyszłość równie blisko, jak teraźniejszość. Czyniąc to, uznajemy nasze wzajemne powiązania w czasie i naszą wspólną odpowiedzialność za moralne dziedzictwo ludzkości.