Cytat ten podkreśla znaczenie oceny programów opieki społecznej w oparciu o ich skuteczność w umożliwianiu jednostkom osiągnięcia niezależności, a nie wyłącznie skupiając się na liczbie osób otrzymujących pomoc. Sugeruje, że prawdziwy sukces polega na zmniejszeniu zależności, wspieraniu samowystarczalności i umożliwieniu ludziom poprawy ich sytuacji ekonomicznej i społecznej. Analizując politykę opieki społecznej, kluczowym miernikiem powinna być liczba osób, które są w stanie zrezygnować z pomocy, ponieważ uzyskały stabilność – czy to dzięki zatrudnieniu, edukacji, czy wsparciu społecznemu – a nie po prostu liczenie, ile osób jest obecnie zapisanych.

Ta perspektywa wymaga przejścia od postrzegania opieki społecznej jako stałego elementu lub siatki bezpieczeństwa do postrzegania jej jako pomostu w kierunku samodzielności. Takie podejście zachęca decydentów do oceny programów nie tylko pod kątem ich zasięgu, ale także ich długoterminowego wpływu. Podstawowa koncepcja podkreśla, że ​​dobrostan, jeśli jest skutecznie zarządzany, powinien służyć raczej jako odskocznia niż punkt końcowy. Jest to zgodne z zasadami wzmacniania pozycji i osiągnięć osobistych.

Co więcej, skupianie się na wskaźnikach rezygnacji z programów pomocy społecznej promuje pogląd, że systemy społeczne powinny priorytetowo traktować tworzenie możliwości niezależności – takich jak szkolenia zawodowe, edukacja i usługi wspierające – tak aby beneficjenci mogli stanąć na własnych nogach. Rodzi to również pytania dotyczące jakości i trwałości programów opieki społecznej, naciskając na środki sprzyjające samorozwojowi, a nie przejściową pomoc.

W szerszym znaczeniu cytat ten opowiada się za polityką mającą na celu mobilność w górę – uznając, że ostatecznym celem nie jest jedynie zapewnienie pomocy, ale ułatwienie wyjścia z ubóstwa i zależności. Podkreśla znaczenie pomiaru sukcesu w kategoriach pozytywnych wyników i wpływu transformacyjnego, a nie surowych liczb odbiorców pomocy.