Rozbieramy mężczyzn i kobiety, już ich nie ubieramy.
(We undress men and women, we don't dress them any more.)
Cytat ten sugeruje zmianę norm społecznych lub kulturowych, w ramach której nacisk przesunął się z wyglądu zewnętrznego na bardziej powierzchowną lub odkrywczą formę wyrażania siebie. Wskazuje na paradoks, w którym publiczne ujawnienie się staje się formą „rozbierania się” lub ujawniania tożsamości osobistej, być może w mniejszym stopniu w odniesieniu do ubioru, a bardziej autentyczności lub wrażliwości we współczesnych czasach. Oświadczenie zachęca do refleksji nad ewolucją społecznych standardów skromności i prezentacji, prowadząc do krajobrazu, w którym wewnętrzne prawdy i otwartość mogą być bardziej widoczne, a jednocześnie bardziej eksponowane niż kiedykolwiek wcześniej.
