Ten cytat H. L. Menckena podkreśla głęboką obserwację dotyczącą natury ludzkiej i struktur społecznych. Sugeruje to, że jednostki często przedkładają przywileje – szczególne korzyści lub korzyści, które można przyznać lub odebrać – przed prawami podstawowymi, które mają być nieodłączne i niezbywalne. W wielu społeczeństwach przywileje można uznać za korzyści lub uprzywilejowany status, który wiąże się z określonymi warunkami, podczas gdy prawa są uniwersalne i chronione przez prawo, niezależne od indywidualnych przychylności. Tendencja do przedkładania przywilejów nad prawa ujawnia niepokojący aspekt dynamiki władzy; ludzie mogą stać się bardziej skłonni do poszukiwania przywilejów dających im przewagę lub wzmacniających ich status lub lgnięcia do nich, zamiast skupiać się na prawach gwarantujących sprawiedliwość i równość dla wszystkich. Takie nastawienie może przyczyniać się do nierówności społecznych, korupcji i niepokojów społecznych, ponieważ często łatwiej jest manipulować przywilejami, przyznawanymi selektywnie lub wstrzymywanymi według uznania osób sprawujących władzę. Co więcej, gdy społeczeństwa kierują się preferencją przywilejów, może nastąpić upadek sprawiedliwości i integralności moralnej, ponieważ jednostki i instytucje mogą przedkładać interes własny nad prawa uniwersalne. Dostrzeżenie tej tendencji ma kluczowe znaczenie dla wspierania społeczeństwa, które ceni równość, sprawiedliwość i uczciwość. Służy jako przypomnienie, że prawdziwy postęp polega na ochronie i promowaniu praw, a nie na gromadzeniu przywilejów, które dzielą i zmniejszają nasz zbiorowy dobrobyt. Zrozumienie tej perspektywy może zainspirować nas do krytycznej oceny przywilejów, o które moglibyśmy zabiegać lub które możemy przyjąć, oraz do opowiadania się za podstawowymi prawami, które podtrzymują godność każdego człowieka.