To stary elżbietański pomysł. Tylko głupiec może naśmiewać się z króla, ponieważ jest głupcem. Mogę mówić o każdym innym, co chcę, bo gadam po prostu idiotę – nie upieram się, że jestem mądrzejszy od kogokolwiek innego. To satyra.
(It's an old Elizabethan idea. The fool is the only one who is allowed to make fun of the king because he is a fool. I can say whatever I want about anybody else because I'm just an idiot talking - I'm not insisting that I'm any smarter than anyone else. It's satire.)
Cytat ten podkreśla wyjątkową rolę satyry i humoru jako formy krytyki społecznej. Pomysł, że głupiec lub błazen może swobodnie kpić z władzy, ponieważ są postrzegani jako mniej mądrzy, podkreśla znaczenie humoru w kwestionowaniu władzy bez konsekwencji. Sugeruje, że satyra służy jako istotny głos w społeczeństwie, pozwalający na szczerą krytykę, zachowując jednocześnie warstwę pokory dla mówcy. Przyznanie, że jest się „tylko gadającym idiotą”, podkreśla pokorę i wartość nietraktowania siebie zbyt poważnie, gdy angażuje się w szczere komentarze.
