Moi przyjaciele żartują, że podniosłem Titanica i nigdy nie opuściłem Gór Skalistych.
(My friends joke that I raised the Titanic and never left the Rockies.)
Ten cytat w humorystyczny sposób podkreśla widoczną tendencję danej osoby do angażowania się w dramatyczne lub ambitne przedsięwzięcia, takie jak podnoszenie Titanica, podczas gdy prawdziwe otoczenie pozostaje stosunkowo niezmienione, na przykład przebywanie w Górach Skalistych. Odzwierciedla to ludzką cechę polegającą na wielkich marzeniach i angażowaniu się w wielkie plany, a jednocześnie często pozostawaniu zakorzenionym w znajomym otoczeniu. Porównanie to sugeruje też pewną ironię losu – dążenie do monumentalnych osiągnięć przy jednoczesnym poczuciu ograniczenia przez obecną sytuację. Zachęca do refleksji nad równowagą między ambicjami a zadowoleniem oraz nad znaczeniem rozpoznania, gdzie naprawdę dąży się do realizacji swoich aspiracji.
