Poezja to komponowanie dla oddechu.
(Poetry is composing for the breath.)
Ten cytat pięknie oddaje istotę poezji jako formy sztuki, która jest nierozerwalnie związana z naszą siłą życiową – oddechem. Sugeruje, że poezja to nie tylko słowa, ale także rytm i witalność samego życia. Kiedy czytamy lub piszemy poezję, uczestniczymy w akcie oddychania – czerpiąc inspirację i wydychając znaczenie. Podkreśla organiczną, żywą naturę poezji, odzwierciedlając, w jaki sposób podtrzymuje nas i uzdrawia, podobnie jak oddech podtrzymuje nasze ciało. Taka perspektywa zachęca nas do podejścia do poezji z uważnością i świadomością jej fundamentalnego związku z ludzkim doświadczeniem.